Budujesz energooszczędny dom? Poznaj właściwości betonu komórkowego.

Beton komórkowy należy do skutecznych materiałów jeżeli chodzi o zabudowę w domach mieszkalnych. Jest to rozwiązanie nie tylko stosunkowo niedrogie, lecz również bardzo skutecznie docieplające budynek. Wynika to z niskiego współczynnika przewodzenia ciepła, przez co materiał zapewnia wysoką izolacyjność termiczną. Powiedzenie dobre ściany to ciepłe ściany nie jest dziełem przypadku. Otóż właściwie dobrany materiał umożliwia utrzymanie w środku budynku wysokiej temperatury bez potrzeby częstego dogrzewania. Rachunek jest więc prosty, gdyż taki stan rzeczy bezpośrednio przekłada się za koszty energii cieplnej. 

Beton komórkowy w nowoczesnych budynkach

Energooszczędne domy to konstrukcje, gdzie da się zapewnić właściwą termikę bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Dom tego typu w trakcie chłodnych dni jest łatwo dogrzać, natomiast latem panuje w środku przyjemny chłód. Jeżeli chodzi o praktyczne porównania to budynek energooszczędny zużywa kilkukrotnie mniej energii od tradycyjnych konstrukcji. Nowoczesny dom zużywa przeciętnie około 50 kWh/m2, kiedy ten sam metraż budowany tradycyjnie zużywa już do 180 kWh/m2. Dom energooszczędny posiada więc w swojej zabudowie materiały o niskim współczynniku przenikania ciepła U. Oznacza to, że nie tylko beton komórkowy ma ogromne znaczenie dla zachowania optymalnych warunków. Równie istotne jest wyposażenie obiektu w stolarkę drzwiową i okienną, instalację grzewczą o wysokiej sprawności oraz system wentylacji mechanicznej z odzyskiem ciepła.

Materiał, który spełnia aktualne wymogi cieplne

Stawiane obecnie budynki mieszkalne muszą spełniać wymogi w zakresie posiadanego współczynnika przenikania ciepła U. Aktualnie ściany zewnętrzne domów według przepisów nie mogą mieć wyższego współczynnika niż 0,23 W/(m2.K). Już od 2021 roku wymóg ten będzie wynosił 0,20 W/(m2.K). Jak to wygląda w energooszczędnych domach? Tutaj stosuje się materiały, których współczynnik ciepła dla ścian zewnętrznych powinien wynosić od 0,15 do 0,19 W/(m2.K). Jest to jak widzimy mniejsza wartość do wymagań prawnych, jednak jest to konieczne jeżeli chcemy zachować optymalną oszczędność oraz warunki w pomieszczeniach. Dlatego też podstawowym materiałem wybieranym przez inwestorów powinien być ten o sprawdzonych właściwościach termoizolacyjnych. Takie warunki spełnia beton komórkowy, który może być z powodzeniem stosowany przy ścianach jednowarstwowych. Od inwestora zależy, czy zdecyduje się na ich docieplenie. W wielu wypadkach nie trzeba tego robić, gdyż materiał dobrej jakości może spełniać współczynnik 0,19 W/(m2.K).

Struktura bloczków z betonu komórkowego

Jeżeli chodzi o budowę materiału to składa się on z kulistych porów o bardzo dużej ilości. Wewnątrz nich „uwięzione” jest powietrze, które jak wiemy jest doskonałym izolatorem cieplnym. W przypadku wyboru najbardziej energooszczędnych bloczków możemy liczyć na współczynnik przewodzenia ciepła λ w granicach 0,085 W/(m.K). Przy wyborze betonu komórkowego dobrze jest zwrócić uwagę na jego grubość oraz gęstość. Ten drugi parametr może wahać się między 300, a 800 kg na metr sześcienny. Bloczki o większej gęstości będą co prawda poprawiać nośność konstrukcji, niższe będą natomiast parametry z zakresu izolacyjności termicznej. Jeżeli myślimy o murach energooszczędnych to warto wybrać bloczki o gęstości od 300 do 500 kg na m3. Optymalna grubość bloczków powinna oscylować w granicach 48 cm. Wówczas osiągniemy współczynnik przenikania ciepła na poziomie maksymalnie 0,19 W/(m2.K). Otrzymamy w ten sposób najlepsze możliwe właściwości termoizolacyjne dla świeżo budowanego domu.

Ściany dwuwarstwowe? Żaden problem!

Użycie betonu komórkowego jest możliwe także w przypadku budowy ścian dwuwarstwowych. Jak już wcześniej wspomnieliśmy, zewnętrzna warstwa tworzy ocieplenie dla budynku. Tutaj używamy nieco cieńszych bloczków o szerokości do 36 centymetrów. Warstwę ocieplenia pełnią materiały takie jak wełna mineralna lub płyta styropianowa. Domy energooszczędne korzystają zwykle z termoizolacji rzędu 15-30 cm. Dobierana jest ona zgodnie z potrzebą osiągania określonego współczynnika przewodzenia ciepła.